tag:blogger.com,1999:blog-50399872011-04-22T08:43:52.990+04:3021Saranoreply@blogger.comBlogger1521100tag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1150333624101090042006-06-15T04:31:00.000+03:302006-06-15T04:37:04.113+03:30چشمه خورشید دلم را گداخت نور به جای کفنم آرزوست رقص کنان تا بر تو پر کشم بال چو مرغ چمنم آرزوستSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1148616057092696872006-05-26T07:30:00.000+03:302006-05-26T07:30:57.103+03:30Je sens comme l'hiver, Quand il nege et il pluie et tout semble froid et mort. Il nege et il pluie, et , rien d'autre. Rien ne fleur. Je semble tout morte . Je ne fais rien , sauf attendre ici, absorber les pluie, les nege, les engrais, les parole, les males, les joix, les sentiment .. sans aucun reaction.Comme un hiver tout mort , froid, solid.. Mais il faut que je sois patiente .. encore Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1148096040108848202006-05-20T06:43:00.000+03:302006-05-20T07:04:00.136+03:30خواب دیدم آمده بودی. کجا کی نمی دانم. آمده بودی. تو بودی و من بودم و همه بودندو همه تو را جشن می گرفتند. خواب دیدم آمده بودی... این سالها که می گذرند ... نمی دانم کجا بودیم. در کشور تو یا کشور من یا سرزمین مادری مان . چه فرقی می کند؟ هر جا که تو باشی.. خواب دیدم آمده بودی.زمان چه سرد همه چیز را ساکت می کند . من را ساکت می کند. ذفتر هایم را و شعر هایم را و اشکهایم را.. چه مردانه همه چیز را ساکت Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1147060838257304852006-05-08T07:28:00.000+03:302006-06-15T04:53:18.890+03:30احرام چه بندیم چو آن قبله نه اینجاست در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفتSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1146880534675196862006-05-06T04:23:00.000+03:302006-05-06T05:25:34.740+03:30بندر هالیفکس بهترین منظره ها رو داره برای قدم زدن عصر یک روز اردیبهشتی. هر چند اردیبهشت خیلی دیر به هلیفکس می رسه . با یه منظره آروم از پلهای معلق بین هلیفکس و دارتموت با فانوسهای دریایی و کشتی های کوچک و بزرگی که اونقدر نزدیکن که می شه همینطوری که راه می ری دستتو دراز کنی و بدنه چوبی پر از صدفشون رو لمس کنی. آیوی همیشه وسوسه می شه که صدفهای روی کشتی ها رو بکنه و با هاشون غذا درست کنه . و من Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1146849453235067442006-05-05T20:47:00.000+03:302006-05-05T20:47:33.246+03:30Je suis fatigué, je suis épuiséDe faire semblant d'être heureuse.. quand ils sont làJe bois toutes les nuits mais tous les whiskiesPour moi on le même goûtEt tous les bateaux portent ton drapeauJe ne sais plus où aller; tu es partoutJe suis malade ...complètement maladeSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1146456475169313242006-05-01T07:36:00.000+03:302006-05-01T07:37:55.180+03:30من می دانستم که آنچه راکه باید، با تو داشتم. و می دانستم که دیگر هرگز آنرا دوباره باز نخواهم یافت. و نیافتم. دوستت داشتم. دوستت دارم. اما زمان گذشته است و من ارامترم. طوفانهای خشم و دلشکستگی و اندوه گذشته اند. من هم گذشته ام.مردی هست که دوستش دارم. لحظاتی هستند که آرامم. همین کافی است. بگذریم.از وبلاگ لیلای لیلی ..Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1145414969136679842006-04-19T06:18:00.000+03:302006-04-19T06:19:29.146+03:30More than a life time still goes on forever , but It helps to remember you're only an ocean away...Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1143434499498456532006-03-27T07:48:00.000+03:302006-03-27T08:11:39.506+03:30I am walking in the Southpark Street towords the SpringGarden Road with Ivy. It's 11:30 PM, and we just decided to go to the Phill's Party. I m talking to Ivy..and I feel so .. I want to stop the time. I want that it lasts forever. I want it forever. I can feel how much I will miss that moment in the future. And it frightens me so much. We take the bus number 1 to Quinpool St, to Paul, Sejad and Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1143338594811178192006-03-24T07:44:00.000+03:302006-03-26T05:33:14.856+03:30بهار وقتی بهاره که بوی تو رو دارهSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1142185791171103342006-03-12T20:30:00.000+03:302006-03-12T21:19:51.183+03:30سیپی اهل نپال است. ۷ سال می شود که در کانادا زندگی می کند. هفده ساله بوده وقتی تنها به کانادا آمده؛ الان هم دانشجوی فوق لیسانس آمار است. آلوما اصلاْ اهل جامائیکا ست. ۶ سال پیش با خانواده اش به اونتاریو مهاجرت کرده اند. بیست و سه ساله است و دانشجوی سال اخر فیزیک. هر یکشنبه به کلیسا می رود و الکل نمی خورد.ملانی اهل اتاوا است. خیلی آرام و ملایم است و مثل سیپی آمار می خواند. ملانی بیست و نه سال داردSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1142146961507995742006-03-12T10:32:00.000+03:302006-03-12T10:32:41.506+03:30عزیز ترین سوغاتیه غبار ‍‍‍پیراهن تو عمر دوباره منه دیدن و بوییدن تو ...صدای هایده آروم و زنده؛ واقعیه. اونقدر واقعی که می شه تصویرهاش رو دید. حسی که با شنیدن صدای هایده وجودم رو پر می کنه؛ با هیچ چیز دیگه ایچاد نمی شه. یه جور دلتنگی ابدی تو صدای هایده س. یه جور بی قراری و دلتنگی؛‌باد مستم که تو صحرا می پیچم دور تو می گردمبی قراره و دلتنگ؛ از دلتنگی بی قراره؛ انگار داره خفه می شه از دلتنگی..برای Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1141528619788386932006-03-05T06:31:00.000+03:302006-03-05T06:46:59.796+03:30Un mot pour moiQui dit oublie-moiQui me supplieVa-t-en ça vaut mieuxPour tous les deuxChacun son cheminMême s'il est tristeChacun son chagrinAdieu l'artiste---*Pierre Bachelet; MarionnettisteSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1141130297635452132006-02-28T16:08:00.000+03:302006-02-28T16:08:17.646+03:30یه مردابه توی تن از فراموشی یه چراغی که می ره رو به خاموشی..Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1141015095224231602006-02-27T08:07:00.000+03:302006-02-27T08:08:15.236+03:30Maybe I m becoming wise.Talking to Shaghayegh, seeing how she is like the previous weak Sara, and how she needs someone to wake her up, and how I am playing this role for her, how I m letting her lean on me at the same time that I horribly need to lean on somebody, how I encourage her to be strong when I myself feel so down and weak, how I play the role of the strong brave person for her so that Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1141006556828579752006-02-27T05:44:00.000+03:302006-02-27T05:45:56.836+03:30F.R.I.E.N.D.S, a good way to escape from the real world, from reality; Drowning yourself in a world of fantasy and sinking into alcohol and KILLING the time, the life, the reality. The doors of the hell are not locked from outside. They are locked from inside. But unfortunately it seems that I’ve lost the key. I keep putting it somewhere, locking myself in this unbearable hell of ignorance and Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1140760224320036262006-02-24T09:19:00.000+03:302006-02-24T16:56:56.600+03:301 AM, All alone, my friends are gone, I’ve lost my student card, I didn’t study more than 3 hours today, and I spent $40 last night on some ultra stupid website, and I missed a very important appointment with a friend. I think I have all the possible reasons to feel guilty. And so do I feel, stressed and guilty; And ashamed. I only need to talk to someone. How I wanted to ask Shaghayegh to stay, Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1139723802337434432006-02-12T07:33:00.000+03:302006-02-24T16:50:51.470+03:30"We are irresistably lonely for eachother..*and we are astonishingly pretending that we are not. And this is the cruelest thing we might be able to do with ourselves. All of me grieves for him, I am still adoring him. He is incrediblly "pure", incrediblly gentle. This pain is just toooo real, and it simply lingers in the days of "OUR LIVES"...Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1137540467385567302006-01-18T02:56:00.000+03:302006-01-18T02:59:00.896+03:30"Nobody said it was easy.”Cleaning my room, cooking, studying, lying, writing, talking on the phone, there is always this bitter feeling deep inside. It is mostly covered by the everyday thoughts, covered by ordinary everyday tasks; cleaning my room, cooking, studying … but it exists. As if I’ve swallowed a small ball of metal, I can taste its bitter cold rusty metallic taste always in the Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1121362102058831882005-07-14T21:55:00.000+04:302005-07-14T22:01:26.200+04:30Father, in the name of Jesus, I come before You, confessing my need for You, and crying out to you from the bottom of my heart. Lord, You've said that you are near to those whose hearts are breaking and that you give grace to the humble. I humble myself before you now...I cast down any pride or self-justification that I would hide behind, and I present myself to you as I truly am--weak and Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1116096603175841952005-05-14T23:17:00.000+04:302005-05-14T23:20:03.180+04:30 بگذارید و بگذرید؛ ببینید و دل نبندید، که دیر یا زود باید گذاشت و گذشتدوست آلمانی ، من رو Federchen صدا می کنه. یعنی پَر. پَر کوچک.سبک و در تعلیق. مثل یه پر سبک که با باد چرخ می خوره، با باد می رقصه، پری که هیچ جا بند نمی شه. منتظر یه نسیمه تا بلند بشه و یه سفر جدید رو شروع کنه. همیشه منتظر هجرته. آماده کوچ. عاشق کوچ.با تمام قوا رو به بالا. به سمت قعر بلندی آزادی. بدون هیچ قیدی. قطره ای که از یه Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1114193971218795782005-04-22T22:44:00.000+04:302005-04-25T00:31:37.146+04:30عبور باید کردصدای باد می آید عبور باید کردو من مسافرم ای بادهای هموارهحس گرمی از زندگی، مثل یه والس نرم با “Don’t cry for me Argentina” ، مثل یه تعظیم با شکوه به همه اون شعوری که با وجود تفاوتها منو به خودش جذب می کنه. مثل عطر کمرنگی که پخش می شه، مثل یه شراب سبک، که مست نمی کنه، فقط گرم می کنه، فقط سرخوشی می آره . مثل بینشی که آرامش می آره و آرامشی که گرم می کنه و رهایی ای که هیچ غمی باقی نمی Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1110594574942183652005-03-12T05:52:00.000+03:302005-03-12T05:59:34.943+03:30با سحر حرف می زدم. براش از جسارت گفتم و نترسیدن و جلو رفتن و شجاع بودن و دست نکشیدن. براش از reject شدن و دوباره apply کردن گفتم. براش از غروری گفتم که اولین بهاییه که باید برای عشق پرداخت. حرف زدم و حرف زدم و حرف زدم ...با بهار حرف زدم. بهاری که عین منه. یه جور تکرار من. نمی دونم کاری که دارم می کنم درسته یا غلط. ولی می خوام چشمامو ببندم و دلمو بزنم به دریا. مثل همیشه، مثل همه زندگی م که همین Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1110342682088359832005-03-09T08:00:00.000+03:302005-03-09T08:03:23.116+03:30Well I can't forget tomorrow, when I think of all my sorrowWhen I had you there, but then I let you goSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1110310621324292622005-03-08T22:57:00.000+03:302005-03-09T08:06:23.850+03:30Your love is like a shadow on me all of the timeI don't know what to do, I'm always in the darkWe're living in a powder keg and giving off sparksOnce upon a time I was falling in loveBut now I'm only falling apartThere's nothing I can doA total eclipse of the heartSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1109536967978563042005-02-28T00:10:00.000+03:302005-02-28T00:15:13.326+03:301. نمی شه اینجوری . دیگه نمی شه این آقا بیاد دم خونه ما. یه دفه دیگه ببینم یا بشنوم که کسی اومده دم خونه مون، دیگه تکلیفمو با این دختره یکسره می کنم. غلط کرده اومده جزوه بگیره. خیلی بیجا کرده. خوب بهانه ای پیدا کردن این بی شرفا. ... (صدای برخورد سریع و محکم یک دست با یک صورت)2. نمی شه اینجوری بیاد بیرون. حیا نمی کنی ؟ دلقک درست کردی واسه من؟ ریختشو نگاه کن. هر چی هیچی نمی گم دیگه گندشو دارین در Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1108402859997479162005-02-14T21:10:00.000+03:302005-02-14T21:11:00.000+03:30از این دو راهه منزل... چه سبک می شه بار و بندیل رو جمع کرد و رفت. همه زندگی تو همون کیفی که باهاش می رفتی دانشگاه جا می شه، حالا برای 2-3 تا کتاب دفتر اضافی هم می شه یه کیف دستی کوچیک پلاستیکی برداشت. سخت نیست اصلاً. وقتی تصمیم بگیری بری، فقط حواست باشه کیف پول و شناسنامه و پاسپورت رو هم ور داری. بعد که زدی تو خیابون، وقتی به تاکسیه گفتی ونک، یه دفعه می بینی این بار میدون ونک ... ونک هم عوض شده Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1108151796259187452005-02-11T23:26:00.000+03:302005-02-11T23:26:36.260+03:30منم و حسرت با تو ما شدنتویی و بدون من رها شدندیگه نمی شه باهات حرف زد. دیگه نمی شه فقط حرف زد به قصد حرف زدن. می شه سوال دقیق پرسید و جواب گرفت، می شه به سوالت، اگه داشته باشی، جواب داد، ولی نمی شه حرف زد و حرف زد و حرف زد، تا فقط حرف زده بشه. دیگه نمی شه دیوونه بازی کرد. دیگه نمی شه برات تعریف کرد که آدم برفی م چقدر ناقص الخلقه شده، نمی شه برات از دلتنگی گفت. نمی شه حتی بهت گفت تولدت مبارک. چقدرSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1094350512637467882004-09-05T06:37:00.000+04:302004-09-05T06:50:49.186+04:30Stranger, I wish I could trust on you. “I’ll be back, I promise” and this would be the saddest words, the ones on which I have totally lost my trust. Someone much closer than you has once whispered the same words, and they were just the words. Now you say it’s not just the words, and you could not imagine, just could not imagine how I wish I could trust you. and then just I feel a stupide hope Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1094099318055791292004-09-02T08:57:00.000+04:302004-09-08T23:22:42.513+04:30چشمهای هاینریش یک دفعه پر اشک شد. برای اینکه از غرور آلمانی ش دفاع کنه، گفتGerman people never cry. پشت کامپیوتر آزمایشگاه، زیر نگاه های رسمی و خشک "همکاران تحقیقاتی"، فقط می خواستم دست هاینریش رو بگیرم، و اشکاشو پاک کنم. داشتیم از بچگی هامون حرف می زدیم، من از بمباران و جنگ گفتم، و اون از دیوار برلین، و وحشت مردم آلمان شرقی. از 1990، وقتی که دیوار رو خراب کردن. از برادرش، از پدرش. آلمانی ها، به Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1093895305628672332004-08-31T00:17:00.000+04:302004-08-31T01:26:44.590+04:30 تو رفتی و قایم شدی و من چشم گذاشتم و شمردم ساعتها و روزها و سالها را آمدم و گشتم به دنبال تو نبودی ... نبودی ....... نیستی تو رفته ای و دیگر برنمی گردی که سوک سوک کنی و من گم شده ام توی این بازی قرار نبود اینطوری بشود بازی ما قرار نبود بزرگ شوی ، همبازی من Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1093439470176628862004-08-25T17:35:00.000+04:302004-08-31T01:27:51.993+04:30To be or not to be; This is the temptation. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1093404972231801562004-08-25T08:05:00.000+04:302004-08-25T08:10:09.516+04:30“…One night there flew over the city a little Swallow. His friends had gone away to Egypt six weeks before, but he had stayed behind, for he was in love with the most beautiful Reed. He had met her early in the spring as he was flying down the river after a big yellow moth, and had been so attracted by her slender waist that he had stopped to talk to her. ‘Shall I love you?’ said the Swallow, whoSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1093320693083793822004-08-24T08:40:00.000+04:302004-08-25T08:13:10.266+04:30به من لبخند می زند از پایین پله ها و آرام بالا می آید و محو می شود تصویرش در صدای موتور هواپیماها که پرواز می کنند به سوی افتخار، و تغییر می دهند آرام نگاه ها و لبخند ها را آرام بالا می آید به طرف من با لبخندی با شکوه و آرام از من می گذرد، با لبخندی با شکوه من همچنان بر بالای پله ها ایستاده ام و هواپیمایی از بالای سرم پرواز می کند Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1093062838455881902004-08-21T09:02:00.000+04:302004-08-25T08:19:44.323+04:30به کفاره کدام گناه ناکرده از من مي گريزي؟ کدام دروغ ناگفته؟ شايد اين سرنوشت باشد، همينقدر ساده و بي اعتنا که سالها انکارش مي کرديم و اکنون با پوزخند بي حوصله اي ناگهان در جلوي درخانه مان ظاهر شده و تيپا زده به تمام عهد ها و عشق ها و تصميم ها همان خداي بد طينت سرنوشت که قبيله هاي باستاني وحشي برايش قرباني مي کردند که اکنون خشم گرفته بر کافران مغرورش و افتخارات صبر و ديوانگي ساليان جانفرسايشان را Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1092767401807727772004-08-17T22:55:00.000+04:302004-08-17T23:06:22.833+04:30بی مهر رخت روز مرا نور نمانده ست وز عمر، مرا جز شب دیجور نمانده ست هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم دور از رخ تو چشم مرا نور نمانده ست می رفت خیال تو ز چشم من و می گفت هیهات از این گوشه که معمور نمانده ست وصل تو اجل را ز سرم دور همی داشت از دولت هجر تو کنون دور نمانده ست نزدیک شد ان دم که رقیب تو بگوید دور از رخت این خسته رنجور نمانده ست صبر است مرا چاره هجر تو ولیکن چون صبر توان کرد که مقدور Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1091217738966576502004-07-31T00:30:00.000+04:302004-07-31T00:41:28.530+04:30 آرام و جرعه جرعه چه ساده پايين مي رود از گلو اين شراب چه ساده گرما مي آيد و سپس مستي چه ساده شور مي آيد و گرما آرام و جرعه جرعه، چه ساده خالي مي شود اين جام چه ساده زير زبان مي ماند حسرت طعم شراب چه ساده خالي مي شود اين جام چه سخت خوب مي شود حسرت شانه هاي تو  Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1091047243682864822004-07-29T01:07:00.000+04:302004-07-29T01:21:59.540+04:30توی صورت بچه های کلاس، پسر بچه های هفت- هشت- ده ساله افغانی یک چیزی هست که برای زنده ماندن کافی است. پس زنده می مانم. توی این مدتی که فشار غصه و خستگی داشت آرام آرام متقاعدم می کرد که چیزی ارزش زنده ماندن ندارد، ده روزی می شد که مدرسه نرفته بودم. امیر به جای من سر کلاس می رفت و هر روز گزارش می داد: "امروز صدا کشی "او" رو تمرین کردم باهاشون. محمد رضا که کامل بلد بود. حاکم و فهیم هم دارن راه می Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1089347400012146912004-07-09T08:57:00.000+04:302004-07-09T09:00:00.013+04:30خدا گربه ها رو کوک می کنه و می ذاره رو مود snooze، بعد ولشون می کنه تو حیاط خونه اونایی که ساعت زنگ دارشون گم شده ولی باید صبح زود بیدار شن. بعد گربه ها می شینن زیر پنجره و شروع می کنن به انجام وظیفه. تا وقتی که اونی که ساعتش گم شده ولی باید صبح زود بیدار شه، از تختش بیاد بیرون و از پنجره خم شه تو حیاط و به گربه هه بگه "پیشته". به این ترتیب گربه خاموش می شه. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1088629943374838562004-07-01T01:41:00.000+04:302004-07-01T01:42:23.373+04:30Cruel month of July is starting, reminding all the pains and sorrows. I m tired you know? I need to rest a bit, not caring about anything for a while. I m sadly tired; like “Sisyphus”, in the middle of the road to the peak of the mountain, pulling his unbearable stone towards the top of the mountain, knowing that it will surely fall down again. Sisyphus just knows that this endless process is Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1085606705706316922004-05-27T01:51:00.000+04:302004-05-27T21:34:51.900+04:305. توي شلوغي ايستگاه متروي شوش، بين پسرهاي 19-20 ساله اي که از دار دنيا يک شلوار جين دارند به پايشان و يک زنجير بدل طلايي رنگ توي گردنشان، با مردهاي ايراني و افغان و پاکستاني که بوي مانده عرق مي دهند ، با زنهايي که چادر شان را به دندان مي گيرند و زير چادر به بچه شان شير مي دهند، نگاهم هنوز دنبال عبدالحميد مي گردد. دلم مي خواهد فکر کنم که باز فردا مي آيد سر کلاس و مي گويد خانوم الکي گفته بودم. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1085127151675667312004-05-21T12:40:00.000+04:302004-05-21T12:42:31.676+04:304. از در حياط که بيرون مي روم، عبدالحميد مي آيد به طرفم. نگاهم مي کند و با آن چشمهاي افغاني شش ساله اش توي صورتم مي خندد. مي گويد خانم چرا نذاشتي من بيام تو کلاس تو؟ من بلد بودم اينايي رو که آقا مهدي درس مي ده. مي خواستم بيام تو کلاس تو. - اولاً که تو نه و شما. بعدش هم ديدم چقدر بلدي. آب نمي تونستي بنويسي. وقتي هم نوشتي نتونستي بخوني . عبدالحميد باز مي خندد. دلم ضعف مي رود براي خنده هايش. با آنSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1084903609163020842004-05-18T22:35:00.000+04:302004-05-18T22:36:49.163+04:303. صداي زنگ که توي کلاس مي پيچد. خسرو بند جعبه واکسش را روي شانه مي اندازدو خداحافظي زير لب مي گويد و با عجله بيرون مي رود. فاروق بسته آدامسهايش را مرتب مي کند. - خانوم آدامس نمي خواي؟ - چرا يه بسته بده. - نه خانوم پول نمي گيرم ازت. نه ... نه خانوم نمي گيرم.... و با اصرار اسکناس دويست تومني را پس مي زند. - اگه نگيري، من هم آدامس نمي گيرم ازت. بالاخره با اکراه و خجالت قبول مي کند. حسن و حسين Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1084701547397513192004-05-16T14:27:00.000+04:302004-05-16T14:29:07.396+04:302. خسرو از بقيه پسر ها بزرگتر است. حدوداًسيزده-چهارده ساله. اوايل نگران بودم که نکند بقيه را کتک بزند، ولي به طرز عجيبي مهربان و ملايم است. حتي وقتي فردين کسي را مي زند، مي رود و جداشان مي کند. خم شده روي دفترش و غرق فکر است. بالاخره سرش را بلند مي کند و مي گويد خانوم لباس رو درست نوشتم؟ - آره. آفرين. مي خندد. بر مي گردد و با افتخار مي گويد اينه آقا خسرو! و احمد را بغل مي کند. - امروز يه شعر Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1084524450166558802004-05-14T13:14:00.000+04:302004-05-14T13:17:30.166+04:301. عبدالحميد، از دور با آن چشمهاي مورب افغاني اش اشاره مي کند بيا اينجا. به طرفش مي روم. مي خندد. جوري که فقط يک پسر بچه شش ساله مي تواند. مي خندد و چشمهاي باريک افغاني اش باريک تر مي شوند. کنارش مي نشينم. با آن نگاه کم هوش و ساده اش زل مي زند توي صورتم. مي پرسم لطيف کجاست. باز مي خندد. جوري که آدم حظ مي کند. شاد و بي دليل مي خندد. مي گويد نيامد. مي پرسم چرا. و باز مي خندد. نگاهم مي کند و با Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1082003375357428472004-04-15T08:59:00.000+04:302004-04-15T09:03:26.403+04:30بوی یه شروع تازه می آد بوی یه روز عالی بهاری، با درختایی که برگاشون تازه در اومده بوی یه شروع تازه، برای دیدن یه کلونی خیلی بزرگ از مورچه های قهوه ای یه شروع تازه برای چشیدن طعم دونه های تازه کاج و برای گشتن لای شاخه ها دنبال یه دارکوب سیاه و سفید برای دیدن بنفشه های افریقایی و هلندی و ایرانی، مهم نیست کجایی بوی خوبی می آد، Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1081793620242768932004-04-12T22:43:00.000+04:302004-04-12T22:47:28.340+04:30knocking on heaven's door Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1081371613910765062004-04-08T01:30:00.000+04:302004-04-08T01:33:55.700+04:30ساعتم رو همیشه به دست راست می بندم . ساعتی که تیک تیک می کنه ، و شبا که عادت دارم ساعد دست راستم رو ، رو پیشونیم بذارم و بخوابم ، صدای تیک تیک تیک ساعت نمی ذاره خوابم ببره . براهمین ، هر شب ، ساعت روبا احترام باز می کنم و روی میز کوچیک کنار تخت ، روی آخرین کتابی که قبل از خواب خوندم می ذارم و انگشت اشاره دست راست رو با احترام ، روی بند فلزی ش می کشم تیک تیک تیک تیک ، تا صبح که باز ساعت روبا Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1080847282351038802004-04-01T23:51:00.000+04:302004-04-01T23:54:55.793+04:30همیشه با هم دعوا داریم. هر حرفی که می زنه، ناخودآگاه جبهه می گیرم. جوری که اگه بگه ماست سفیده، بلافاصله تو دهنم می آد که بگم نه، معلومه که سیاهه. عصبانیت همیشگی ش، داد و فریادش، قیافه گرفتن هاش، حرف زور زدن هاش،اخم و تخم های بی خودی ش، خود خواهی ش ،چیزایه که هیچ وقت نمی تونم هضم کنم. با این وجود هیچ چیز تو دنیا مثل شنیدن صدای پاش برام آرامش نمی آره. هر چند که این قدم ها ناخودآگاه برام نوید یه Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1080422782781230272004-03-28T01:56:00.000+04:302004-03-28T01:59:49.653+04:30-سارا.. می خواستم باهات حرف بزنم. - ... - تصمیمت برای آینده ت چیه؟ راسته که می خوای بری؟ می خوای بری درس بخونی یا بمونی؟ کجا می خوای بری؟ - .... - نمی خوای ازدواج کنی؟ یه نفر هست که ...... . . . . !!!!!!!! Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1080243854868609802004-03-26T00:14:00.000+04:302004-03-26T00:22:49.983+04:30دیروز: 1. یک گربه سیاه توی باغچه نشسته. جوری که آدم فکر می کند منتظر شکار است. چمباتمه زده و با ریتم یکنواختی به جلو و عقب خم می شود. روز عجیبی است، مثل یک بشقاب ماکارونی نسبتاً کهنه که آدم بگذارد توی مایکروویو. همه چیز به شکل داستان دیده می شود. مثل وقتی که بعد از تمام شدن یک داستان از سلینجر آدم احساس نویسندگی می کند، و هر چیز روزمره ای توی ذهن، به جمله های یک رمان تبدیل می شود. گربه سیاه Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1079862841877320522004-03-21T14:24:00.000+04:302004-03-21T14:27:19.826+04:30سال 82 تموم شد. دلم می خواد مرور کنم تمام خوبی و بدی های این سال رو. سالی که با تلخی جدایی شروع شد و به تنهایی گذشت، ولی سال خوبی بود. مسلماً نمی تونم بگم که سال شادی بود، ولی خوب بود و مفید. بزرگ شدم و خیلی چیزا یاد گرفتم. جدایی از vioe ؛ اون هم بعد از سه سال وابستگی خیلی شدید، بعد از اون همه غصه و تحمل دوری ، برام سخت بود و غم انگیز. چیزی بود که هیچ وقت فکرش رو نمی کردم، و هنوز هم اگه بخوام Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1079378286271558692004-03-15T22:48:00.000+03:302004-03-15T22:51:20.233+03:30حقیقت این است که نمی دانم چرا می نویسم. بیست و دو سالگی سن عجیبی است. آدم نمی داند وقتی که یک روز نزدیک بهار، یک دفعه برف می بارد، بهتر است چه کار کند. بهتر است بنشیند در خانه و یک لیوان چای داغ برای خودش بریزد و با یک بشقاب پر از بیسکویت روی میز کنار تخت بگذارد، لحاف را روی پاهایش بیندازد و کتاب بخواند، در حالیکه پرده ها را کنار زده و برف کم رمق آخر اسفند را نگاه می کند؛ یا بهتر است همان لیوان Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1078863354263191182004-03-09T23:45:00.000+03:302004-03-09T23:48:57.483+03:30... بیست و یک سالگی تموم شد. تولدم مبارک. (بدون هیچ حس خاصی. ) امیدوارم هر جا هستم سالم و خوب و خوش باشم! و همیشه موفق باشم! سالهای سال زندگی خوبی داشته باشم! la solitude est une condition humaine, quand il n'y a plus personne a me dire "bon anniversaire", je me dirais ça, moi même. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1074576934441328052004-01-20T09:05:00.000+03:302004-01-20T09:07:31.873+03:30les erreurs qu'on peut faire a trop s'aimer ...... "یه حس سرد ، مثل یه دفعه افتادن تو رودخونه ، وقتی داری تو یه روز سرد زمستونی از یه کوه یخ زده بالا می ری ... همونقدر سرد ، همونقدر بی رحمانه ... سرد و بی پناهه ، مثل وقتایی که آدم پنج سالشه و با یه تلاش طاقت فرسا ، یه شیرِ نر بزرگ با چشمای آبی و سیبیلهای فرفری و سیزده تا پا و سه تا دم و تمام چیزای دیگه ای که در سن پنج سالگی به نظر آدم قشنگ Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1073886952004889122004-01-12T09:25:00.000+03:302004-01-12T09:29:21.233+03:30مدتی این مثنوی تأخیر شد ... خیلی از همه معذرت می خوام که این مدت نتونستم بنویسم . درگیر امتحان و پروژه ، زلزله وحشتناک بم و ..... بودم و حسی برای نوشتن نمونده بود. تو این مدت خیلی اتفاقا افتاده . اتفاقای خوب و بد ، که خوشبختانه الان بیشتر خوباش مونده تو ذهنم .( از قسمتای درس و امتحان و پروژه ایش فاکتور می گیرم ). یه دوست قدیمی بعد سه سال برگشته ایران . پیمان ، یادگاری دوره هیجده - نوزده سالگی Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1070912412335848252003-12-08T23:10:00.000+03:302003-12-08T23:11:13.686+03:30می دونی ، صدام خیلی گرفته . سینه م حسابی خس خس می کنه و این سرفه های خشک هم دیگه امونمو بریده . شب تا صبح آرزو می کنم دیگه سرفه نکنم . هی نفسم رو حبس می کنم و یک -دو- سه- چهار - .. باز هم سرفه می ترکه تو هوا. اونقدر سرفه می زنم خودم خجالت می کشم. همه ش داره صدای سرفه م می اد. اعصاب خرد کن هم شده نسبتاً . می دونی ،دلم می خواد حرف بزنم . بگم که چقدر اون روزا که هی بارون می اومد چه حسی داشتم . دلم Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1070218843095334572003-11-30T22:30:00.000+03:302003-12-01T09:32:52.140+03:30ترس و لرز استاد پای تخته می نویسه مروری بر مدارهای سه فاز. ص. جلوم نشسته. بچه ها همیشه ص. رو مسخره می کنن. چون ص. از ل. خوشش می آد و همیشه دنبال ل. می گرده . استاد پای تخته مدار سه فاز ستاره ای می کشه. و آسمون ابریه. تمرینهای فصل پنجم رو امروز باید تحویل بدیم و من کنار در نشسته م. استاد قیافه ترکمنی ساده ای داره و بیرون نم نم بارون می آد. ص. از کلاس بیرون می ره و من هنوزتمرینهای فصل پنجم رو Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1070131903550371312003-11-29T22:21:00.000+03:302003-11-29T22:22:32.920+03:30بوسه لبهایش را که روی دهنم گذاشت ، یک دفعه همه اشتیاقم از بین رفت. با بی حوصلگی ، حرکت کُند لبهایش را روی دهنم تحمل می کردم . با آن بوی عجیب همیشگی ، مخلوطی از سیگار و یک بوی دیگر . می دانستم که اولین بار است که کسی را می بوسد ، و همین بی حوصله ترم می کرد. باز و بسته شدن ماهی وار لبهای کلفت و بی حالتش را روی دهنم ، مثل یک فیلم تکراری تلویزیونی ، بی هیچ عکس العملی می دیدم. بوسه برای من دو مفهوم Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1069322200170324972003-11-20T13:26:00.000+03:302003-11-20T13:27:16.030+03:30دکتر ک. می گه کلاه خود های جنگی در برابر تمام گلوله های زیر G3 مقاومه ، ولی در برابر G3 مقاومت نمی کنه . می شه با اضافه کردن چند لایه به ضخامت کلاه ، کلاه رو در برابر G3 هم مقاوم کرد. ولی این کار رو نمی کنن. چون در اون صورت ، بر اثر برخورد G3 ، سر سالم می مونه ، ولی نخاع گردن قطع می شه . و یه کشته برای ارتش خیلی بیشتر از یه زخمی می ارزه . به ازای هر زخمی ، سه تا سرباز سالم باید اون رو به عقب Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1069044478133414762003-11-17T08:17:00.000+03:302003-11-17T08:18:30.110+03:30لیلای لیلی همیشه حس خاصی برام داشته . شاید از اولین روزهای وبلاگ نویسی ش خوندمش . لیلا یه تصویره برای من ، یه تصویر از آینده ، آینده مدرن تنهای کانادایی ، آینده پذیرفتن دوران تنهایی .. لیلا ، همیشه برام یه تصویر بوده از آینده ، اینده سرد ، آینده ای که دارم به سرعت به طرفش پرتاب می شم .نمی دونم می خوامش یا نه ، دارم به سمتش پرتاب می شم. حس می کنم چنین اینده ای رو نمی خوام . تردیدم برای رفتن هم ازSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1068994078270537362003-11-16T18:17:00.000+03:302003-11-16T18:18:24.343+03:30دیگه بسه . دیگه یخ زدن پاها بسه . دیگه مورمور شدن انگشتها بسه . دیگه لرزیدن صدا بسه . دیگه ترسیدن بسه . دیگه آرزو بسه . دیگه فرار کردن بسه . دیگه بوم بوم کوبیدن قلب بسه . دیگه نفس نفس زدن بسه . دیگه گشتن بسه . دیگه نفرت بسه . دیگه داد زدن بسه .دیگه نفرت بسه . دیگه جلوی اشکها رو گرفتن بسه .دیگه صدای گیتار بسه . دیگه قایم شدن بسه . دیگه بسته بودن بسه . دیگه بی عدالتی بسه . دیگه لرزیدن از نفرت بسه .Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1068887567652044302003-11-15T12:42:00.000+03:302003-11-15T12:43:17.576+03:30خلسه بی خوابی و گرسنگی ، مستی موسیقی ملایم Patrick Bruel ، اندوه زخمهایی که سوزش دردناکشون آروم شدنی نیست ، گرمای آفتاب کمرنگ آبان که از لای درختای چنار پشت پنجره روی کی-بورد می ریزه ، زیبایی تلفظ غلیظ فرانسه ، اندوه دوری تو ، بوی دلتنگی خورنده از لای دو سال و نیم ، دو سال و نیم و ابد ... صدای آرامش بخش ویولن و فکر یه پروژه نظامی و نوستالژی ملایم "فراتر از بودن " کریستین بوبن .. خلسه بی Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1068607539291972072003-11-12T06:55:00.000+03:302003-11-12T06:58:57.936+03:30پنج شنبه و جمعه 29-30 آبان . Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1068607094436954922003-11-12T06:48:00.000+03:302003-11-12T06:48:40.043+03:30و تو ای ناتانائل من ،هرگز در طلب آن مباش که آبهای گذشته را دوباره بنوشی. هرگز گذشته را در آینده جستجو مکن . از هر لحظه تنوع بی مانند آن را دریاب . و هرگز شادی های خود را از پیش آماده مساز. و یا بدان در جایی که برای آن ساخته ای ، شادی دیگری ترا غافلگیر کند. و زندگی ما در برابر ما به جام بلورینی لبریز از آب یخ زده مانند توانست بود. جامی نمناک که دستهای تب آلوده ای که می خواهد آب بنوشد ، آن رت برSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1067611830623430152003-10-31T18:20:00.000+03:302003-10-31T18:20:41.513+03:30یه پروژه جدید بهم پیشنهاد شده . پروژه بسیار سنگین و استخون داریه . و می شه یه مقاله علمی معتبر و خیلی خوب از توش در آورد . یه کار سنگین و اساسی علمی. تقویت ورقه های فلزی در برابر اثرات موج انفجار . این پروژه ولی ، یکی از کاربردهایی که می شه براش مثال زد، توی ماشین های جنگیه . بدنه شون رو جوری تقویت می کنه که بر اثر موج انفجار ، کج و کوله نشه . نمی دونم درسته قبول این پروژه یا نه . به خودم می گمSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1067364506855026912003-10-28T21:38:00.000+03:302003-10-28T21:38:33.763+03:30به خودم اجازه می دم ردیف آخر کلاس بشینم . به خودم اجازه می دم به سؤال آخر آزمایش خمش در تیرها جواب ندم. اجازه دارم سر کلاس سیالات ، از پنجره به بیرون خیره بشم. به پشت بوم حقیرانه خونه های این محله متوسط ، به یه دسته قمری که روی هره یه پنجره دون می خورن. مورد استفاده حل های دقیق معادله ناویر استوکس در تعیین ویسکوزیته .. و شهر بعد از اولین بارون پاییزیش چه نرم شده . برگهای آفتاب سوخته چنار با همه Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1067080435253460212003-10-25T14:43:00.000+03:302003-10-25T14:48:53.936+03:30تابو ذهن ما ، فرهنگ ما ، خاطره اخلاقی ما ، پره از" نباید". نباید های بی دلیل . خطوط قرمز بی دلیل . حریم های بی دلیل . حریم هایی که از هیچ چیز محافظت نمی کنن. یه دشت صاف صاف یه دست ، که وسطش رو زمین، یه دایره قرمز کشیدن . بیرون دایره هیچ فرقی با توی دایره نداره . ولی این دایره ، دایره ممنوعه س . حریمه . قرنهاس که حریم بوده و هیچ کس نمی دونسته چرا ، و هنز هم حریمه ، و هنوز هم کسی نمی دونه چرا . Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1067065564057519232003-10-25T10:36:00.000+03:302003-10-25T10:36:06.466+03:30یه وبلاگ کشف کردم که به قول پویا " خیلی مناسبه " . و به قول من "خیلی خوشم اومده ازش ." Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1066931408736502462003-10-23T21:20:00.000+03:302003-10-23T21:20:08.960+03:30نزدیک غروب ، تهران چقدر با شکوه می شه. آسمون صاف یه دست ، با رنگای عجیب ، نارنجی ، آبی ، زرد ، بنفش ، یه نمایش با شکوه ، با عظمت ، مردم توی هم می لولند. خیابونا لبریز از ماشین و آدم ، شلوغ و در هم و بی نظم ، ... و با شکوه ...با شکوه ... وقتی توی اتوبان ، تاکسی با اون سرعت سرسام آور ویراژ می ده ، زیر اون آسمون بی نظیر ، وقتی توی اتوبانی که به سمت غرب می ره ، ماشینها ساعتها و ساعتها و ساعتها کنار Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1066501443643388902003-10-18T21:54:00.000+03:302003-10-18T21:54:03.450+03:30بعضی آدما هنوز اونقدر بزرگ نشدن که به آزادی خودشون واقف بشن. اونها نه خودشون رو ازاد می بینن و نه بقیه رو. اونها سعی می کنن از بقیه چیزی بسازن که خودشون می خوان ، و از خودشون چیزی بسازن مطابق خواست بقیه . این آدمها ، همه جا حضور دارن ، و بعضی وقتا اونقدر چگالی شون توی یه جامعه زیاد می شه ، که این خصوصیتشون عملاً به عنوان خصوصیت غالب اون جامعه دیده می شه .تو چنین جامعه ای از این آدما همه جا دیده Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1066333855089834182003-10-16T23:20:00.000+03:302003-10-16T23:20:54.520+03:30من هنوز زنده م ! و یه لیوان چای غلیظ دارم ، که بعد از تایپ کردن نوشته م آروم آروم بخورم. یه کتاب chicken soup for the soul هم دارم که قبل از خواب بخونم؛ دوازده تا مسئله مبانی برق، و یه پروژه طراحی چیلر هم دارم . یه تیوب کرم پودر برنزه arcancil ، و یه خط لب قرمز هم دارم برای وقتی که از خواب بیدار شدم. یه اشتراک نامحدود ماهیانه اینترنت هم از خواهرم به ارث بردم ، به این همه دارایی ، چند تا Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1065379860775816072003-10-05T22:21:00.000+03:302003-10-05T22:21:00.990+03:30این روح خوب ماست یا روح بد ما ؟ این وسوسه ؟ این کشش ؟ این چیه ؟ این چیزی که وادارت می کنه دست منو بگیری ؟ این چیزی که منو به سمت تو سوق می ده ؟ این چیه ؟ حدش کجاس ؟ درسته ؟ و این باران دیوانه عاشقانه ، حتماً باید اونروز بباره . این باران ... و من و تو رو دیوونه کنه ، و دستهامون دیگه از فکرهامون فرمان نبرن ، و دستهامون ورای تمام قیود و آداب ، هم رو در آغوش بکشن ، و زیر بوی اون بارون بهاری که Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1065163946670959882003-10-03T10:22:00.000+03:302003-10-03T10:22:26.923+03:30I dreamed you had left my side No warmth, not even pride ... remained And even though you needed me, It was clear that I could not do A thing for you Now life devalues day by day As friends and neighbors turn away And there's a change that with regret Can not be undone حسرتی که تا ابد .. تا ابد روی دلم حس خواهم کرد ... خوابم تعبیر شده .. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064519468475681702003-09-25T23:21:00.000+03:302003-09-25T23:37:07.550+03:30می دونی ؟ دلتنگتم . می دونی ؟ می دونی ؟ می دونی ؟ ازم خواستی که ازت بِکَنَم ، گفتم چشم . ازم خواستی که برم دنبال زندگیم ، گفتم چشم. ازم خواستی دیگه عاشقت نباشم ، گفتم چشم . و صادقانه خواستم که ازت دل بکنم ، خواستم که برم سراغ زندگی م ، خواستم که فراموشت کنم ، .. صادقانه تلاش کردم عاشقت نباشم ، برای اینکه عاشقت بودم ، می خواستم کاری رو بکنم که تو خواستی ... می دونی .... اون روزای بینظیر ، اونSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064513140186192892003-09-25T21:35:00.000+03:302003-09-25T21:48:42.850+03:30ممّد نبودی ببینی ... روزهای وحشت ، آژیر قرمز ، وضعیت خطر ، سوت موشک ، خاموشی ،مدرسه های چند شیفته، روزهای کوپن ، گرونی ، صف ، اخبار ، اعصاب های خراب ، روز های گریه ،خبر مجروح شدن ، اسیر شدن .... خبر شهید شدن ، مفقود شدن . آرزوهای کوچک ، ترسهای بزرگ .. تو مهد کودک ، هواپیما و تانک و خاکریز نقاشی می کردیم ، تو حیاط ،موقع قایم موشک ، آژیر قرمز می کشیدیم . شبایی که مجبور بودیم از ترس موشک تو Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064257840134836762003-09-22T22:40:00.000+03:302003-09-22T22:40:40.183+03:30دگتر م.الف می گه هیچ وقت برای تنها نبودن به کسی باج نده . اگه کسی کنار تو احساس امنیت و احترام و آرامش کنه ، کنارت می مونه . و تنها شرط با هم بودن آدمها همینه . Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064121338356144302003-09-21T09:45:00.000+04:302003-09-21T09:45:38.373+04:30- الو ... * الو .. سلام :) :D خوبی ؟ :) :) :) - .. :( یه لحظه گوشی ....(صدای تلویزیون و همهمه یه خونه دانشجویی کوچولوی پر جمعیت ) * .... - الو ، اومدم ، ببخشید . *سلام :) خوبی؟ :) - سلام >:( .. ممنون .. بد نیستم .. * .... آها ..... م م م .... چیزه ، آها ، خوبی؟ :) - ............... آره ، گفتم ، بد نیستم یه کم سر درد و ضعف دارم ................................تو خوبی ؟ :( * من آره :)Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064081670161364102003-09-20T22:44:00.000+04:302003-09-20T22:46:00.630+04:30 نمی دونم حق دارم بخوام جوری بسازمت که خودم می خوام ؟ فکر می کنم حق دارم "بخوام " ، ولی حق ندارم مسلماً و نمی تونم " وادارت کنم". تو باید تصمیم بگیری که می خوای یا نه . ولی این رو می دونم که از نظر خودم ، دارم سعی می کنم بهترین چیزایی رو که تو زندگی م یاد گرفتم رو بهت یاد بدم .Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1064061162080108582003-09-20T17:02:00.000+04:302003-09-20T22:42:30.773+04:30تقدیم به کسی که دوستش خواهی داشت می خوام بسازمت. می خوام محکمت کنم .می خوام بهت یاد بدم . می خوام باهات حرف بزنم . م یخوام تکونت بدم . راه ببرمت ، راه ببرمت ، راه ببرمت ، بالا ببرمت ، بالا ... می خوام بهت یاد بدم محبت کنی. می خوام بهت نشون بدم دستایی که یخ زده رو گرم کنی. نمی دونم ، شاید هیچ وقت گرمای دستا تو نخوام ،برای خودم نخوام ، ولی تو باید گرمی دستاتو ببخشی. تو موظفی ببخشی ، به کسی که Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063962589368868642003-09-19T13:39:00.000+04:302003-09-19T13:39:49.443+04:30عاشقم بر همه عالم Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063825359968639062003-09-17T23:32:00.000+04:302003-09-18T23:59:41.813+04:30وبلاگ من هک شده است آیا ؟ وبلاگ من دچار امراض عجیبی شده است . شاید هم مرض خاصی نباشد و به سادگی تصمیم گرفته باشد مستقل ازمن زندگی کند . ، کسی می دونه با وبلاگهایی که اعلام استقلال می کنن و خود به خود عوض می شن چی کار می شه کرد ؟Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063813064675704442003-09-17T20:07:00.000+04:302003-09-17T20:07:44.496+04:30باز هم مهر ، مهر ، مهر . مهر قشنگ طوسی رنگ ، با بوی عجیب مست کننده ش تو هوا ، که هوس دویدن تو کوچه و لی لی کردن و آواز خوندن شدیدا می آره تو سرم . مهر که می شه ، یه لحظه هایی دیوونه می شم ، از این بویی که تو هواس ، تو کوچه دنبال گربه ها می کنم و پشت سر قمری ها بال بال می زنم ، آواز می خونم و سر تکون می دم و بوی مست کننده مهر توی تنم می پیچه . بوی شروع ، تحرک ، بوی مانتوی نو ، لذت خوردن لقمه نون Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063622084392100422003-09-15T15:04:00.000+04:302003-09-15T15:04:44.320+04:30دون کيشوت می گه : "دوست داشتم مي نشستيم و با هم ّ در انتظار گودو ّ ي بکت را يک نفس تا آخر ميخوانديم ، ميگويم يک نفس چون انگار تمام اين نوشته تجسم انتظار است و ترس. ترس از اينکه گودو نيايد ، گودويي که شايد هنوز درست نميدانيم کيست اما هنوز دلمان برايش ميتپد . آري يک نفس تا آخر ميخوانديم و وقتي تمام ميشد هنوز در همان حس انتظار معلق بوديم ... خوب همين است نه؟ وقتي بزرگ ميشوي نياز به يک گودو داري تاSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063566472107356272003-09-14T23:37:00.000+04:302003-09-14T23:37:52.150+04:30کمک کنین هلش بدیم ، چرخ ستاره پنچره رو آسمون شهری که ستاره برق خنجره گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره بلکه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره به ما که خسته ایم بگه خونهً باهار کدوم وره تو شهرمون ،آخ بمیرم چشم ستاره کور شده برگ درخت باغمون زبالهً سوپور شده مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده کاش تو فضای فکرمون پیدا بشه یه شاپره به ما که خسته ایم بگه خونهً باهار کدوم وره کنار حوض ماهیا Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063565307501500842003-09-14T23:18:00.000+04:302003-09-14T23:18:27.383+04:30داداشی می گه "تازگیا که می نویسی خیلی روتین و یکنواخت شده ..." داداشی حق داره . راست می گه . روتین و یکنواخت ، مثل روزها م ، مثل شبا و عصرا و بعد از ظهرهام . بی انگیزه و خالی . تو یه انتظار دائمی فرسایشی ، برای چیزی که حتی نمی دونم چیه . فقط می دونم یه چیزی یه روزی بوده و الان نیست ، و اونقدر بزرگ بوده که سوراخی که تو زندگی م درست شده ، همه روح "سارا" ی زندگی م رو گرفته . اشتیاقی نیست ، خوشحالی Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063466268565016342003-09-13T19:47:00.000+04:302003-09-13T19:47:48.560+04:30چه غم انگیزه ، افتادن سیالات 2، با نمره 9.5Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063447275916338572003-09-13T14:31:00.000+04:302003-09-13T14:31:15.920+04:30یه پسر کوچولوی تنها که دلش گرفته رو ، چه جوری می شه از راه دور بغل کرد ؟Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063388429267173392003-09-12T22:10:00.000+04:302003-09-12T22:10:29.173+04:30من آفریده نشدم که متنفر باشم . و وقتایی که اینقدر متنفر می شم ، تا مدتها حس می کنم زیادی ام . وقتایی که اینطوری ( در واقع اونطوری) می شم ، بعدش حس می کنم که جهنم یعنی متنفر بودن .جهنم یعنی حس بعد از یه تنفر شدید . وقتا که حس می کنم هیچ جایی روی زمین ندارم . و نباید وجود داشته باشم . عجب جهنمیه . کاش زود تر عقوبت اون تنفر بی موردم رو بگیرم ، و برم پی کارم ، تو همون برزخی که توش زندگی می کردم .Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063345585236590612003-09-12T10:16:00.000+04:302003-09-12T10:16:25.110+04:30با نفرت چی کار می شه کرد ؟ با عقده های 21 ساله ؟Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063340221713662222003-09-12T08:47:00.000+04:302003-09-12T08:47:01.726+04:30فقط یک هفته دیگه از تعطیلات باقی مونده.... تو این تابستون تنها تصمیم مهمی که گرفتم این بود که تصمیم گیری رو به تابستون آینده موکول کنم . Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063213353035504412003-09-10T21:32:00.000+04:302003-09-10T21:32:33.026+04:30برای بابا این که دخترش شام با دوستاش بره بیرون بی مفهومه . برای بابا بی مفهومه که مهسا تنهایی با ماشین خودش می ره شمال . برای بابا بی مفهومه که بعد از دانشگاه با ایمان برم قدم بزنم . برای بابا خیلی چیزای دیگه از زندگی من هم بی مفهومه . بابا می خواد امروزی و روشنفکر باشه . بابا در مورد آزادی و رشد فکری من خیلی قشنگ حرف می زنه ، البته با بابا های دیگه . بابا می گه که من آزادم . می گه که من مستقلم وSaranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063119178806733652003-09-09T19:22:00.000+04:302003-09-09T19:22:58.616+04:30داستان خرسهای پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورت دارد واقعاً قشنگه ..Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1063118404322342992003-09-09T19:10:00.000+04:302003-09-09T19:10:04.203+04:30غریبه هایی که توی پیلوت ، دور اون موتور هواپیما می شینن و می خندن و سیگار می کشن ...غریبه هایی که بی هدف نگاه می کنن و بی هدف راه می رن و حرف می زند ... و سیگار می کشن . توی راه پله های تکراری ِ دانشکده های تکراریِ شهر های تکراری ، سه سال گذشته ، سه سال از بهترین سالهای جوونی !!!!! روزی که اومدم دانشگاه ، یه دختر مدرسه ای شاد پر سر و صدای پرکار با انگیزه بودم ، امروز ، یه دانشجوی تنبل بی انگیزه Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062575017800537502003-09-03T12:13:00.000+04:302003-09-03T12:13:37.690+04:30دارم یه دستی به سر و روی این وبلاگ می کشم ! فعلاً در دست تعمیر ! ******** Mais dis moi tout , Marrionettiste, Mon coeur de bois soudin s'inquiette que vas tu donc de tes artistes , Apres la fete ? Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062497872292579932003-09-02T14:47:00.000+04:302003-09-02T14:47:52.293+04:30زندگی چه خالی می شه بعضی وقتا .... اگه کسی که خیلی خیلی دوسش دارین ، و همیشه سعی می کنین کاری رو بکنین که اون می خواد ، ازتون بخواد که دوسش نداشته باشین ، چی کار می کنین ؟ Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062420054252602632003-09-01T17:10:00.000+04:302003-09-01T17:10:54.133+04:30این وبلاگ یه دفعه همه چیش به هم ریخت. پدرم در اومد تا یه کم نرمالش کردم . حالا هم همه لینکا از بین رفتن. باید دوباره لینک بذارم که فعلاً حوصله شو ندارم ... Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062352331806490972003-08-31T22:22:00.000+04:302003-08-31T22:22:11.650+04:30عراق، ایران ، افغانستان ، شرقی که هیچ وقت روی پایداری و صلح رو ندیده .آیت الله حکیم هم کشته شد. Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062352196028077142003-08-31T22:19:00.000+04:302003-08-31T22:19:55.880+04:30هیچی مثل وقتی نیست که استاد سیالات 2 ، فکر کنه آدم نابغه دنیای مکانیک سیالاته ، و در آینده حتماً یه پُخی خواهد شد ، در حالیکه خود آدم می دونه که قدر یه انگور هم سیالات بارش نیست و حتی معادله برنولی رو هم نمی تونه حل کنه . در چنین شرایطی ، وقتی نمره های میان ترم رو استاد سر کلاس با صدای بلند می خونه ، و وقتی تقریباً آخرین ورقه ها رو به دست ادم می ده ، آروم می گه خانوم ... خیلی انتظار بیشتری داشتم Saranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5039987.post-1062254073295487152003-08-30T19:04:00.000+04:302003-08-30T19:04:33.210+04:30 یه تصممی اساسی : می خوام از این به بعد وبلاگم رو زود به زود به روز کنم . **** تا حالا شده یه پژو 405 مشکی رو ، عصر روزی که از کارخونه تحویل گرفتین بزنین به ستون پارکینگ؟ Saranoreply@blogger.com